Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΡΟΜΒΟΣ

 Ένα μικρό, χαρακτηριστικό απόσπσμα από το ομώνυμο βιβλίο μου, που μόλις εκδόθηκε:

    Τελικά υπάρχουν και σήμερα άστεγοι, συλλογίστηκε ο Λεό, κι ας διατείνονται οι κρατούντες ότι έχουν εξαλειφθεί. Οι ταλαίπωροι, τρέχουν από ερείπιο σε ερείπιο, για να μη μείνουν στο δρόμο και τους εξοντώσουν κάποιοι φανατικοί, αλλά όπως φαίνεται ούτε εκεί μπορούν να βρουν ησυχία. Αντί το κράτος να ενδιαφερθεί να τους λύσει το πρόβλημα, τους κυνηγάει. Αντί να βρει τρόπο να τους στεγάσει και να τους σιτίσει, τους στέλνει για λίγο στη φυλακή και από κει πάλι στο δρόμο, όπου εκεί είναι βέβαιο ότι θα  εξοντωθούν σε κάποια συμπλοκή. Ένας εύκολος και ανέξοδος, αλλά συνάμα και αποτρόπαιος τρόπος, για την εξαφάνιση ενός κοινωνικού φαινομένου που θεωρούν ότι αμαυρώνει την εικόνα της δήθεν πολιτισμένης δυτικής κοινωνίας τους. Αντί λοιπόν να διαθέτουν τη στοιχειώδη ευαισθησία για να λύσουν ένα πραγματικά ανθρώπινο   πρόβλημα, κάνουν ό, τι είναι δυνατόν για να εξαφανίσουν, όχι τα αίτια του προβλήματος, αλλά τα ανυπεράσπιστα θύματά του. 

 

Η ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΜΟΥ

 1) ΟΙ ΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ,  Μυθιστόρημα Ε.Φ.  ανέκδοτο

2)  ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ,  Μυθιστόρημα Ε.Φ.  αυτοέκδοση 1987

3)  ΑΦΙΛΟΞΕΝΗ ΠΟΛΗ,  Πολιτικο θρίλερ,  εκδόσεις ΛΩΤΟΣ 1989

4)  ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ, Συλλογή διηγημάτων Ε.Φ. ανέκδοτο

5)  ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΜΑΣ;  Πολιτικό θρίλερ, ανέκδοτο

6}  ΟΙ ΔΙΑΡΡΗΚΤΕΣ,  Αστυνομικό μυθιστόρημα, ανέκδοτο

7)  Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ, Αστυνομικό μυθιστόρημα, ανέκδοτο

8)  Ο ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΟΣ ΔΙΑΣ, Ιστορικό μυθιστόρημα Ε.Φ., εκδόσεις Μ. ΒΕΡΕΤΤΑΣ, 2012

9)  ΚΑΤ΄ ΕΙΚΟΝΑ,  Μυθιστόρημα Ε.Φ. εκδόσεις ΑΛΛΩΣΤΕ, 2016

10) ΑΖΩΤΟ, ΟΞΥΓΟΝΟ ΚΑΙ ΕΥΔΩΡΟΝ, Μυθιστόρημα Ε.Φ., ανέκδοτο

11) ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΡΟΜΒΟΣ,  Μυθιστόρημα Ε.Φ. εκδόσεις ΑΛΛΩΣΤΕ, 2022.

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΡΟΜΒΟΣ

 

ΧΙΜΑΙΡΑ

                Άνθρωπε, τι είναι η ζωή,

το έχεις ποτέ συλλογιστεί;

Η ζωή είναι το σήμερα, 

η ζωή είναι μια χίμαιρα.

Άνθρωπε μη ζητάς πολλά 

μέσα σε τούτο το ντουνιά.

 Ό, τι κι αν επιθυμήσεις,

δύσκολα θα τ' αποκτήσεις.

Η ζωή είναι αγάπη

η ζωή είναι ειρήνη,

η ζωή είναι καλοσύνη,

αλήθεια και δικαιοσύνη.

Κάνε πάντα το καλό

και ρίξ' το μέσα στο γιαλό,

κανέναν ποτέ μην αδικήσεις,

έτσι μόνο θα ευτυχήσεις.

ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ

                                    ΑΦΟΡΙΣΜΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

    Τον τελευταίο καιρό, κυκλοφορούν προτροπές από διάφορα εκκλησιαστικά μπλογκς, για αναφορά και διαγραφή κάποιων φίλων από το φέισμπουκ, επειδή λέει προσβάλουν το Χριστό και την Παναγία. Μέχρι με αφορισμό έχουν απειλήσει κάποιους. Οι άνθρωποι αυτοί, καλώς ή κακώς, πιστεύουν κάπου, νομίζουν όμως ότι έχουν και το δικαίωμα να απαγορεύουν σε κάποιους άλλους να πιστεύουν σε κάτι διαφορετικό, σε κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τα δικά τους πιστεύω. Ξέχασαν ότι δεν ζούμε πλέον στον μεσαίωνα (αν και γι’ αυτό ορισμένες φορές αμφιβάλλω), κι ότι η γνώση για τον κόσμο, δεν αποτελεί αποκλειστικό τους προνόμιο. Κλείνουν τα μάτια στην πραγματική γνώση και αποφεύγουν να δουν κατάματα την αλήθεια, αυτό όμως βασικά είναι δικό τους πρόβλημα και δεν έχω την παραμικρή διάθεση να μπω στη διαδικασία κατήχησής τους. Σε καμία όμως περίπτωση δεν δέχομαι τις μεθοδεύσεις τους, με το αιτιολογικό ότι δήθεν προσβάλλονται τα ‘’είδωλά’’ τους.

    Τα δικά μας ‘’είδωλα’’ (πραγματισμός, επιστήμη, επιχειρηματολογία, φιλοσοφία, κ.λ.π.), λεβέντες, τα προσβάλλετε συνεχώς εδώ και 1700 χρόνια, και μάλιστα, παλαιότερα, με έναν πολύ βίαιο, απάνθρωπο θα έλεγα, τρόπο. Δεχτείτε λοιπόν και την άλλη άποψη, κι αν νομίζετε ότι το δίκιο είναι με το μέρος σας, προσπαθήστε να μας πείσετε με επιχειρήματα και όχι με απειλές. Οι αφορισμοί και οι διαγραφές είναι αντιδράσεις  ηττοπάθειας, γιατί προφανώς καταλάβατε ότι πνέετε τα λοίσθια. Τα ψωμιά των ψευδεπίγραφων θεών σας είναι λιγοστά πλέον και οι άνευ λογικής απόψεις σας τείνουν να καταστούν γραφικές. Οι άνθρωποι του σήμερα μορφώνονται περισσότερο, η πρόσβασή τους στις πληροφορίες είναι άμεση και διαρκής, και το αποτέλεσμα είναι να αμφισβητούν τις παραδόσεις και να παύουν να ζουν με ψευδαισθήσεις. Αν λοιπόν καταλάβετε έγκαιρα ότι το τέλος μιας μακράς περιόδου σκοταδισμού είναι κοντά, θα σταματήσετε να μας απειλείτε με διαγραφές και αφορισμούς και θα επικεντρωθείτε στις προσευχές σας, ευχόμενοι ‘’να μας φωτίσει ο θεός’’.    

Ο ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΟΣ ΔΙΑΣ

    Ο Τιμολέων είχε αστείο παρουσιαστικό. Κοντόχοντρος με καραφλίτσα και με μεγάλη στρογγυλή μύτη, έμοιαζε περισσότερο με τον περιβόητο Σπίθα, παρά με επιστήμονα. Την όλη φαιδρή εικόνα του, συμπλήρωνε εκείνο το μόνιμα ατημέλητο και, κατά γενική ομολογία, εντελώς κακόγουστο ντύσιμό του. Το γνωμικό όμως που λέει ότι τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, ταίριαζε απόλυτα στην περίπτωσή του. Όσο ακαλαίσθητη εμφάνιση είχε, τόσο χρυσός άνθρωπος και άριστος επιστήμονας ήταν. Είχε βέβαια αρκετές ιδιοτροπίες, ξέρει όμως κανείς κάποιον επιστήμονα που δεν έχει;

Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

Η πεποίθηση ότι δημιουργός του ανθρώπου είναι κάποιο υπερφυσικό, αόρατο ον, είναι ολότελα λανθασμένη. Στην πραγματικότητα, έχει συμβεί το εντελώς αντίθετο, όσο κι αν αυτό ακούγεται αιρετικό. Κάθε λογικός και νοήμων άνθρωπος, καταλαβαίνει ότι δεν δημιούργησε κάποιος θεός τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος δημιούργησε το θεό. Η αχαλίνωτη φαντασία του ανθρώπου της Γης, τον ώθησε να πιστέψει στην ύπαρξη κάποιου ανώτερου όντος, επιθυμώντας βασικά να βρει το αντίδοτο στην ανασφάλεια και την υπαρξιακή του αγωνία. Στα πρώτα χρόνια της ιστορίας του, ο άνθρωπος νιώθοντας ασήμαντος, εντελώς αδύναμος και πολύ μόνος και, νιώθοντας δέος αντικρίζοντας το ουράνιο στερέωμα και τα άστρα, θέλησε κάπου να στηριχτεί. Όντας έρμαιο στις ακατανόητες και τρομερές δυνάμεις της φύσης, επινόησε μια φανταστική ανώτερη δύναμη, η οποία του πρόσφερε την αυταπάτη που χρειαζόταν για να πορευτεί στη ζωή του. Θεοποιώντας λοιπόν, μεταξύ άλλων, και τα στοιχεία της φύσης, βρήκε παράλληλα και την δικαιολογία που επιζητούσε, για επίρριψη πάνω τους των ευθυνών για τα λάθη που διέπραττε, αλλά και για τα δεινά που τον έβρισκαν. Το δυστύχημα γι' αυτόν ήταν η επινόηση του δογματισμού και της λατρείας, αυτού ή αυτών των όντων, από κάποιους επιτήδειους και η εκμετάλλευσή τους από τους ίδιους. Σε αυτό βοήθησε και η άρνηση του θνητού ανθρώπου να δεχτεί ότι είναι πεπερασμένος, κι έτσι του εμφύσησαν εντέχνως την ιδέα της αιώνιας μετά θάνατον ζωής, μεταβάλοντάς τον σε πιστό υποχείριό τους. Ο αδύναμος θνητός δέχτηκε με μεγάλη ανακούφιση την προοπτική της συνέχισης της μίζερης ζωής του και έκτοτε έγινε φανατικός οπαδός μιας ολότελα εξωφρενικής θεωρίας, μαθαίνοντας να ζει με αυταπάτες και ψευδαισθήσεις!  Αποτέλεσμα αυτής της νοσηρής αλληλεξάρτησης ήταν η εδραίωση των θρησκειών, προς όφελος των άπληστων εκπροσώπων της!